- شاخه تکیده

با عقل آب عشق به یک جو نمی رود          بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز           صبح است و سیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست       عمری است در هوای تو می سوزم و خوشم

باور مکن که طعنه طوفان روزگار            جز در هوای ززلف تو دارد مشوشو

سروی شدم به دولت آزادگی که سر             با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر زبان            لب می گزد چو غنچه خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب بر بالین من بتاب         ای آفتاب دلکش و ماه پریوشم

لب بر لبم بنه به نوازش دمی چو نی          تا بشنوی نوای غزل های دلکشم